Wielojęzyczność nie potęguje problemów mowy – jąkania, seplenienia etc. Badania pokazują iż dzieci jedno- i wielojęzyczne mogą w równym stopniu mieć lub nie mieć problemów z wymową lub produkcją wypowiedzi. 

Więcej w artykule “Does Bilingualism Cause Language Delay?”  www.multilingualliving.com (artykuł po angielsku)

http://www.youtube.com/watch?v=aUjJd6zeYkA

Oberzyj inne polecane przez nas filmy na www.youtube.com/3jezyki

W Azji Chińczycy spotkali węża, ptaka oraz smoka i uczyli się czym jest odwaga, mądrość i przyjaźń. W Afryce  wybraliśmy się na poszukiwanie lwa. Dzieci powtarzały jak echo kolejne czynności i wyklaskiwały rytm. W Ameryce spotkaliśmy Indian. Dzieci otrzymały opaski i  wykonały indiański taniec. W Australii żeglowaliśmy statkiem i znaleźliśmy piracki skarb. W Europie dzieci doradzały naszemu bohaterowi, gdy pakował plecak na wakacje. Czy powinien zabrać rękawiczki? A ręcznik, maskę, płetwy i okulary słoneczne?

Naszym zabawom towarzyszyły piosenki, m.in.: ”This is the way”, w której dzieci naśladowały różne środki transportu oraz ”If you’re happy”, w której zwierzęta-pacynki pokazywały, co robią gdy są szczęśliwe: słoń macha uszami, krokodyl kłapie zębami itd.

 

Najszybciej dziecko uczy się języka, gdy jest nim otoczone, dlatego dzieci, które wyjechały nawet na krótko za granicę, rozumieją i mówią bardzo sprawnie w obcym języku. Nie wszyscy rodzice mają możliwości i fundusze, aby stworzyć taką możliwość.   Inną ciekawą propozycją są przedszkola językowe, w których przez cały czas zajęcia prowadzone są w obcym języku. Oczywiście trzeba się zastanowić, czy dziecko jest przygotowane na wejście w tak zupełnie nowe środowisko, ale w większości wypadków kwestie językowe są tutaj całkowicie drugorzędne.Ważne żeby dziecko dobrze czuło się w samym przedszkolu, a nauka języka przyjdzie jak gdyby sama przez się, mimochodem.

Najlepsza metoda nauki – czyli jak uczyć?

Tak naprawdę chodzi o otaczanie dziecka językiem obcym. Językoznawcy używają określenia „zanurzenie w języku”. Maluch powinien mieć możliwość słuchania całych zdań i wypowiedzi. Nie można ograniczać się tylko do pojedynczych wyrazów. Język obcy nie może też być przerywany co chwila językiem ojczystym – czas przeznaczony na język obcy ma być w 100 proc. nim wypełniony. Tłumaczenie wyrazów na język ojczysty w przypadku niemowlęcia może utrudnić naturalne przyswajanie nowego języka. Zamiast budować dwie drogi w mózgu, osobną na każdy język, dziecko wytworzy tylko jedną – tę, z której korzystać będzie, mówiąc językiem ojczystym. Innymi słowy, dziecko przyzwyczai się do tłumaczenia i zamiast mówić naturalnie, będzie zawsze transformowało zdania z języka ojczystego na obcy. Takie uczenie się ma dwie wady: trwa dłużej i wiąże się z błędami i sztucznością (np. kalki językowe).

Całkowita imersja a grupy dwujęzyczne

Jestem zwolenniczką metody całkowitej imersji, która pozwala dzieciom na zbudowanie solidnych podwalin pod znajomość drugiego języka. W programie całkowitej imersji, dziecko spędza część swojego dnia otoczone danym językiem I wszystko co się dzieje w tym czasie dzieje się w tym języku: zajęcia, codzienne czynności etc. W grupie nauczyciel posługuje się tylko jednym językiem (swoim ojczystym), w tym języku prowadzi zajęcia muzyczne, plastyczne, ruchowe i inne. Taka grupa funkcjonuje tak jak zwykła grupa przedszkolna, z tą tylko różnicą, że wszystko dzieje się w innym języku.

Programom tzw. dwujęzycznym, gdzie jeden nauczyciel mówi językiem ojczystym dziecka, a drugi językiem obcym brakuje naturalności programów totalnej imersji. Po pierwsze zawsze istniał będzie problem w którym języku porozumiewa się pomiędzy sobą oboje nauczycieli, po drugie dzieci począwszy od trzeciego roku życia świadome już różnic językowych będą w sposób naturalny chętniej kontaktowały się z osobą mówiącą ich językiem ojczystym,niż z nauczycielem drugiego języka, gdzie komunikacja wymaga większego wysiłku. Najczęściej w grupach dwujęzycznych dzieci posiadają znajomość bierną języka, natomiast znajomość czynna powinna być uaktywniona poprzez zajęcia dodatkowe lub wyjazdy do krajów posługujących się danym językiem.

Dlaczego uczyć dzieci języka obcego tak wcześnie?

Im wcześniej zaczniemy uczyć dziecko, tym łatwiej będzie zarówno nam, jak i dziecku. Najlepszym dowodem na to jest tempo, w jakim malec opanowuje język ojczysty. Ucząc się przez 3–4 lata, włada po mistrzowsku językiem, którym był otoczony. Naukę języka obcego można zacząć zanim jeszcze dziecko przyjdzie na świat. Udowodniony jest fakt, że noworodek tuż po urodzeniu rozpoznaje głos swojej matki, a nawet język, którym posługiwała się, będąc w ciąży.

Po pierwsze, malutkie dzieci mają niezwykle chłonne umysły. Już dawno temu naukowcy stwierdzili, że około 50 proc. naszej zdolności uczenia się rozwija się w wieku do 4 lat. Najwięcej zaś człowiek uczy się do drugiego roku życia. W tym czasie tworzą się w mózgu dziecka główne drogi nerwowe, które są odpowiedzialne za dalsze przyswajanie wiedzy. W przypadku języków obcych, jeśli wcześnie zaczniemy uczyć dzieci, jest szansa na wytworzenie oddzielnej drogi nerwowej dla każdego języka. Co więcej, w stymulującym otoczeniu, a takim jest na pewno osłuchiwanie dziecka z językiem obcym, tempo umysłowego rozwoju dziecka jest szybsze.

Po drugie, małe dzieci są ciekawe wszystkiego. Przyjmują wszystko, co im zaproponują kochający rodzice.  Zamiast zagrożenia czują więc raczej ciekawość, słysząc nowy język.

Po trzecie, nauka języka obcego daje jeszcze inną korzyść. Dziecko poprzez kontakt z językiem obcym wcześnie uczy się myślenia abstrakcyjnego. Zaczyna rozróżniać, że istnieje przedmiot, np. „stół”, i słowo oznaczające ten przedmiot. Posiadana informacja, że przedmiot z drewna z czterema nogami można nazwać słowami „stół” i „table” („stół” po angielsku), uświadamia małemu człowiekowi różnicę między realnym przedmiotem a abstrakcyjnym słowem.

Po czwarte, zmiany w otaczającym świecie wywołane rewolucją informacyjną wymuszają na nas zmianę podejścia. O ile kiedyś znajomość języka obcego była atutem, to teraz jest koniecznością, a władanie kilkoma językami nie świadczy o nadzwyczajnych umiejętnościach.

Po piąte Dzieci uczą się języka obcego w sposób miły i łatwy. Z powodu niezwykłych możliwości bez większego wysiłku i z radością wchłoną słówka i gramatyczne konstrukcje. Im dziecko młodsze, tym szybciej i naturalniej przyswoi sobie obcą mowę.Nie doświadczą nigdy oporów i zahamowań związanych z używaniem obcego języka. Dzieci, które zaczynają we wczesnym wieku uczyć się języka obcego, potrafią lepiej zrozumieć swój język ojczysty, jako że stają się świadome istnienia języka jako takiego. Ich kulturalny światopogląd jest szerszy niż u dzieci jednojęzycznych, które często wierzą, że ich język i zwyczaje są jedynymi na świecie, bądź jedynymi, które mają jakieś znaczenie. Wprowadzenie języka obcego do świata dziecka pomaga rozwinąć tolerancję w stosunku do innych ludzi, a w dalszej perspektywie wnosi swój wkład w międzynarodowe zrozumienie.

Po szóste W większości wypadków nauka języka poprzez metodę imersji ułatwia naukę innych dziedzin.Dzieci lepiej rozumieją i posługują się swoim językiem ojczystym dzięki otoczeniu drugiego języka. Im wcześniej zaczniemy uczyć dziecko języka, tym szybciej opanuje go płynnie. Badania naukowe pokazują też iż dzieci które nauczyły się drugiego języka w dzieciństwie są bliższe jego znajomości w stopniu języka ojczystego niż jeśli poznały drugi język jako nastolatki.

Po siódme Badania dowiodły, że mózg człowieka osiąga pełny rozwój przed siódmym rokiem życia. W pierwszych sześciu latach przyswajamy mnóstwo faktów oraz informacji, które następnie przechowujemy w pamięci. Na rozwój mózgu dziecka można wpłynąć poprzez dostarczanie mu odpowiednich informacji. Proces przyswajania języka jest niezwykle złożony, a mimo to dziecko bez trudu opanowuje jeden bądź więcej języków przed ukończeniem trzeciego roku życia, a nawet wcześniej.

Uczenie się języka obcego we wczesnym wieku rozwija drogi w korze słuchowej mózgu dziecka i silnie stymuluje rozwój ogólnej inteligencji, wpływa też bardzo korzystnie na dzieci opóźnione w rozwoju oraz dzieci autystyczne. Im młodsze dziecko, tym łatwiej i bardziej naturalnie przychodzi mu przyswajanie języka obcego. Z wiekiem coraz trudniej o dobry akcent, poprawność gramatyczną oraz swobodę posługiwania się językiem właściwą jego rodzimym użytkownikom. Nauka angielskiego we wczesnych latach dzieciństwa sprawi, że dziecko polubi ten język. Niemowlę, które słyszy dwa języki, będzie wzrastało rozumiejąc je oba. Zdarza się, że niemowlę wzrasta słysząc trzy lub cztery języki wokół siebie i rozumie je wszystkie. Doświadczenie pokazuje, że rozróżnianie języków nie sprawia dzieciom trudności.

Uczenie się różnych języków we wczesnym wieku zwiększa zdolności umysłowe dziecka. Wielojęzyczność pozwala na szybszy i lepszy rozwój Badania naukowe dowodzą, iż u dzieci nauka języków uaktywnia prawą półkulę. Z wiekiem lewa półkula staje się coraz ważniejsza w tym procesie – języka zaczynamy uczyć się tak jak matematyki. Prawa półkula uczy się języka poprzez melodię języka, dotyk, emocje i doświadczenia. Stąd programy totalnej imersji, gdzie dzieci uczą się języka w jego pełnej wersji zanurzonej w kontekście codzienności są bardzo efektywne.

• Badania pokazują, że najłatwiej nauczyć się języka pomiędzy niemowlęctwem a dziesiątym rokiem życia.
• Młody mózg tworzy osobne połączenia dla każdego z języków którymi jest otoczony
• Dzieci w wieku przedszkolnym są bardzo ciekawe i łatwiej przyswajają wiedzę o innych kulturach.
• Uczenie się języka wpływa na rozwój umiejętności komunikacyjnych w języku ojczystym.
• Dzieci wielojęzyczne są bardziej kreatywne i mają wyższe poczucie własnej wartości
• Na dłuższą metę wielojęzyczne maluchy w przyszłości mają lepsze osiągnięcia uniwersyteckie i prostszą drogę do sukcesów zawodowych

Jak uczyć?

Przede wszystkim regularnie i ciekawie. Najważniejsze są dwa aspekty uczenia: radość i regularność. Przy czym radość jest o wiele istotniejsza. Ponieważ nauka języka obcego nie jest nigdy procesem zakończonym, bardzo ważne jest dobre nastawienie dziecka do danego języka. To, co przynosi radość, warte jest powtarzania. Wiadomo iż aby dziecko traktowało język tak jak swój ojczysty powinno być w nim zanurzone przez 1/3 swojego czasu aktywnego. Stąd trzy języki gwarantują sukces nie stanowiąc zagrożenia mieszanki językowej (jeśli wprowadzilibyśmy ich zbyt wiele).

• rodzice zobowiązują się w umowie do nieprzyprowadzania chorych dzieci
• dzieci chore są odsyłane do domu(jeśli symptomy choroby pojawią się podczas bytności dziecka w przedszkolu)
• rodzice zobowiązują się w umowie do dostarczenia zaświadczenia lekarskiego po każdej chorobie dziecka, jeśli jego nieobecnośc trwała 5 dni lub więcej
• dzieci codziennie wychodzą na dwór (chyba że temperatura spada poniżej 10 stopni)
• codziennie wietrzone są sale
• temperatura w salach w lecie i w zimie jest stała i wynosi 20 stopni
• grupy są małe max. 13 dzieci

Ponieważ nasze przedszkolaki i ich rodzice pochodzą z różnych krajów, podejście do chorowania i chorób w ogóle jest również różne. Stąd postanowiłam spróbować porównać różne systemy edukacyjne i ich podejście do częstych zachorowań w przedszkolach i żłobkach.Oto czego udało mi się dowiedzieć:  

Holandia

Nie ma profilaktyki zachorowań: dzieciom nie podaje się syropków, witaminek, wapienka itp.na wzmocnienie odporności. Podejście częste u mam polskich, które dopytują się o syropy, witaminy czy wapno traktowane jest jako totalna hipochondria.Na mamusie wycierającą maluchowi nosek na ulicy patrzą Holendrzy jak na zjawisko. Dzieci w okresie grypowo-przeziębieniowym latają z glutami po pas, nikt na to nie zwraca uwagi. Jeśli dziecko nie gorączkuje i zachowuje sie normalnie, to nie ma powodu, by go nie posyłać do szkoły czy przedszkola. To samo dotyczy wszelkich infekcji, również ospy wietrznej. Jeśli nie ma gorączki, dziecko nie dostanie zwolnienia w szkole, ma obowiązek uczestniczyć w zajęciach(szkoła jest obowiązkowa, za nieobecność nieusprawiedliwioną są kary pieniężne dla rodziców, a starsze dzieci muszą odpracować wagary np.w supermarketach).  

Francja

Tu wszystko zależy od dyrektora instytucji. To on decyduje czy dane symptomy choroby są groźne czy nie dla innych dzieci. Ci bardziej elastyczni przyjumują dzieci ze stanem podgorączkowym, ci mniej odsyłają je do domu z większym katarem. Na stronie francuskiego Ministerstwa Zdrowia  można znaleźć listę chorób i zaleceń http://www.sante.gouv.fr/htm/dossiers/maladie_enfant/sommaire.htm, które kwalifikują dziecko do zostania w domu lub pozwalają mu na chodzenie do żłobka/przedszkola.Generalnie wśród personelu żłobka i rodziców panuje opinia, że pierwszy rok już taki jest, maluch w ten sposób nabiera odporności i nie ma co się za bardzo przejmować, jeśli mu tylko z nosa leci. Ogólnie w tej kwestii panuje dość duże wyluzowanie. Jeśli chodzi o profilaktykę, to dużo rodziców chodzi do pediatry homeopaty.Podawanie antybiotyków zależy w dużej mierze od lekarza. Są tacy, którzy przepisują go przy kazdej nadarzającej się okazji, są tacy którzy podają go bardzo rzadko. Podobnie ze szczepieniami nadobowiązkowymi. Ogólnie Francja jest raczej krajem proszczepiennym.W kwestii leczenia infekcji dróg oddechowych bardzo popularny dobry jest system zabiegów rehabilitacyjnych (” kinesitherapie respiratoire”), pozwalającyh na skuteczne odflegmianie, co zapobiega także często podawaniu nadmiaru leków. Co do witamin raczej nie podaje się suplementów, ewentualnie jakieś syropy stymulujące odporność z mikroelementami, ale bez szaleństw.

Niemcy

Panie w przedszkolu uczulają rodziców, by zostawiali dzieci z gorączką lub przeziębieniem w domu, bo zarażają inne, ale nikt się tym raczej nie przejmuje. Dziecko zakatarzone i kaszlące w przedszkolu, to norma. Także stan podgorączkowy nie jest problemem. Rodzice muszą iść do pracy lub zrobić zakupy. Generalnie dzieci biegają chore, póki nie złapią zapalenia płuc, a wówczas rodzice wiozą je do szpitala. Czasami przedszklanki dzwonią do rodziców z prośbą o zabranie chorego dziecka, ale nie spotykają się ze zrozumieniem rodziców. Jedynie choroby zakaźne, typu różyczka, powstrzymują rodizców na jakiś tydzień od posyłania dzieci do przedszkola. Nie daje się żadnych witaminek, zaleca jedzenie owoców i picie soków. Antybiotyki są stosowane bardzo rzadko, Chorym dzieciom zaleca się pobyt w domu, a jak nie mają gorączki – także spacery na świeżym powietrzu, które ponoć działają cuda.

Szwecja

Najważniejsze jest hartowanie. W przedszkolu mówi się że nie ma złej pogody, tylko ubrania są nieodpowiednie. Dzieci spędzają codziennie po kilka godzin na zewnątrz – w słońcu, deszczu, na wietrze czy w śniegu. Są też takie przedszkola, gdzie dzieci z założenia mają spędzać cały dzień na zewnątrz. Podobno wtedy mniej chorują. Zarazki nie roznoszą się tak łatwo na zimnie… Nierzadko można w przedszkolu szwedzkim spotkać zakatarzone dzieci, biegające w maju na bosaka po rosie. Albo taplające się w błocie do woli (jednakże od rodziców wymaga się by zostawili w przedszkolu dodatkowy komplet ubrań przeciwdeszczowych wraz za kaloszami dla swojego dziecka). Tutaj regularnie co roku przechodzą przez przedszkola „epidemie grypy żołądkowej”. Chore dziecko przeczekuje chorobę w domu, jeśli ma wysoką gorączkę to dostaje najwyżej Alvedon (szwedzki paracetamol). Nikt nie biegnie od razu do lekarza, no chyba że chodzi o niemowlaka, który jest już dosyć poważnie odwodniony. Pielęgniarka zapyta, podczas telefonicznego umawiania na wizytę, czy skóra wzięta w oba palce odstaje po puszczeniu (to wskazuje na odwodnienie), czy wraca do stanu pierwotnego (to znaczy że jest jeszcze OK). Lekarze wolą zajmować się poważniej chorymi. Zresztą wirusem grypy żołądkowej bardzo łatwo się zarazić – chore dziecko byłoby zagrożeniem dla innych dzieci w poczekalni lekarskiej. I nie ma na ten wirus żadnego lekarstwa – trzeba regularnie pić i odpoczywać, czekać aż choroba sama przejdzie. Zwykle przechodzi po kilku dniach. Dziecku i matce przysługuje opieka wykwalifikowanej pielęgniarki, do której można się zwrócić, także telefonicznie, w każdej sprawie dotyczącej zdrowia i rozwoju dziecka. Zresztą szwedzcy rodzice nie są przewrażliwieni na punkcie zdrowia swoich dzieci. Szwedzi idą do lekarza dopiero gdy dziecko ma gorączkę utrzymującą się dłużej niż dwa dni, bo inaczej lekarz w ogóle nie przyjmie.To, że rodzice nie biegną do lekarza z każdym przeziębieniem dziecka wynika raczej z samego podejścia Szwedów do pojęcia choroby. Dla większości katar czy kaszel dziecka nie jest powodem żeby jechać do lekarza. Jest przecież tyle domowych sposobów leczenia przeziębienia.Takie podejście w dużej mierze jest rezultatem sporych wydatków ponoszonych przez państwo na informację i profilaktykę. Szwedzi mają zakodowane, że dziecku można podać antybiotyk tylko gdy doszło do zakażenia bakteryjnego i to naprawdę w ostateczności.  

Włochy

Badania profilaktyczne prowadzone są przez lekarza pediatrę: do pierwszego roku życia co misiąc, potem co 6 miesięcy. Ponieważ kuchnia włoska należy do jednych z najzdrowszych (i Włosi o tym wiedzą), więc bardzo rzadko podaje się dodatkowe witaminy. Poza tym są one podawane tylko i wyłącznie z polecenia lekarza. Żadna Włoszka nie poda ich dziecku na własną rękę.Przepisywanie antybiotyków zależy od lekarza i jego przekonań. Mamy wloskie bardzo dbaja o zdrowie pociech,ale zachowują rozsądek i nie stosują tysiąca kropelek na zwykły katar. W niektórych regionach dzieciaki są hartowane kąpielami w morzu od czerwca do września oraz zimnymi prysznicami na plaży. Wszystkie maluchy natomiast są przeważnie nieskazitelnie ubrane i prosto od fryzjera. Do końca nie wiadomo jak im się to udaje.

 Hiszpania

Tu rodzice zakładają iż posłanie dziecka do przedszkola wiąże się z większą ekspozycją na bakterie i wirusy, a zatem większą ilością chorób. Choroby są wpisane w program przedszkolny. Instytucja babci istnieje, ale tylko jako zastępczy szpital polowy „w razie choroby”, poza tym Hiszpanie są przekonani że wysłanie dziecka do przedszkola jest koniecznością, mającą na celu jego edukację i socjalizację. Antybiotyki podaje się jeśli rzeczywiście nie ma innego wyjścia.Rodzice obiecują iż nie będą przyprowadzać dzieci chorych do przedszkola. W praktyce różnie bywa, ale przedszkole informuje natychmiast jeśli u dziecka pojawiły sieobjawy chorobowe. Oczekują, ale nie zmuszają do zabrania dziecka do domu.  

Polska

Żłobek nadal jest często widziany jak zło konieczne i głównym argumentem przeciwko tej instytucji są choroby na które zapadają dzieci. W zależności od rodzaju żłobka i liczebności grup choroby mogą być problemem. W żłobkach państwowych grupy liczą nawet 30 dzieci i trundo o prewencję chorób. W przedszkolach państwowych jest już troszkę lepiej, ale liczebność dzieci w grupach jest nadal bardzo wysoka (około 25 dzieci na grupę). W żłobkach i przedszkolach prywatnych grupy są mniejsze i niektóre żłobki i przedszkola wymagają od rodziców nieprzyprowadzania dzieci chorych. Większość rodziców małych dzieci (do 3ego roku życia) wolą zostawiać je z nianią lub bacią i kwestie dukacyjne oraz socjalizacja dziecka są dla nich całkowicie drugorzędne. Każdy najmniejszy katar lub kaszel u małego dziecka jest powodem do niepokoju, a klimat i częste zmiany temperatury i pogody sprzyjają różnego rodzaju infekcjom.